------------------------Bazen de,o sever,bekler,özler
Gözlerine düşer
Yüreğinin kapısını zorlar
Ama sen kaçarsın
Bir ışık alamazsın
O peşine düşer
Sen ne yapacağını şaşarsın
Neler oluyor diye
Gülümsiyen yüze
Bakmazsın,bakamazsın
Ne yana dönsen o
Ne yana gitsen o
Sıkılırsın,işte böyle olunca da zor aşk...

Yaşanacaksa bir güzellik
Gözlerden gözlere geçiş
Karşılıklı olmalı
Gerisi karışık iş....

serapertence23/01/2011
---------------------------------------------------------------------------
Bence hiç bir iş, hiç bir eğlem, sevginin önüne geçmemelidir, ondan ivedi olmamalıdır.
Çünkü sevgi herşeyin, en başta da yaşamın, tat almanın, umutlanmanın, güven tazelemenin başlangıcıdır. Her işe onunla başlanmalıdır, gözler ona aşina olmalıdır, yürekler onunla dolmalı, gülüşler, kahkahalar onunla atılmalıdır. Küçük değil, hem de hayatın koskocaman bir felsefesidir sevgi. Sevgiyi bir yana bırakıp, çimenlere, çiçeklere bile somurtkanlıkla baksanız; anında solarlar. Aynı hırs ve öfkeyle yemiş yüklü dalları yoklasanız, ya yemişlerini tatsız yapar, ya da eciş - bücüş cinsinden bücür yemişler verirler.
Peki ya insana... İnsan sevgisizliği, sevgisiz bakışları, sokuluşları hiç istemez, affetmez. Sevgi insanın, her şeyden, her gıdadan,
her maddi imkandan çok daha fazla ihtiyacı olduğu toplumsal ve vazgeçilmez bir duygusal ihtiyacıdır. Sevgisizlik he nusibetin, tüm mutsuzlukların ana sebebidir. biribirlerine sevgisiz bakan toplumlar bu yüzden hep oldukları yerde sayarlar, sürekli biribirleriyle çatışır, mutsuzluk denilen insan kurdunu, kendi içlerinde yaratırlar. Mutlu, herşeye sevgiyle yaklaşan ve bakan insanlar, mutlu, başarılı ve güven duyguları alabildiğine gelişmiş insanlar yetiştirirler. O insanlar da yaşadıklarının, yaşam güzelliğinin farkında olurlar. Ne mutlu bu hasleti yakalayan insanlara, toplumlara.

Çok sevdim Serap hanım. Beğeni ile okudum şiirinizi. Esenlik dileklerimle selamlıyor ve kutluyorum dost şairim sizi.
Kemal polat