Odanın kapısı içerden örtük
Perdeler kapalı eşyalar dökük
Biri var yatıyor yataktan düşük

Nefes alıp vermek zor gelir ona
Direnip çırpınır sanki zamana

Gözleri morarmış karanlığa eş
Yatan beden değil o sanki üleş
Bu gece dost değil uykuda kalleş

Ses çıkmıyor boğazı da kurumuş
Vücudu bitkince sanki yorulmuş

Sağa-sola döne döne direnmiş
Yorgana sarılmış çarşaf dolanmöış
Dil kurumuş boğaz,damağı yanmış

Kuruyan dudaklar nasıl ıslanır
Yalnız adam kime nasıl seslenir

Hali yok ki bir doğrulsa bir kalksa
Çokta uzak değil su olan masa
Şafak yaklaştıkça bir büyük tasa

Ya...ölüm alırsa bu anda onu
Kim bilir,kim duyar,kimler yur onu

Son bir hamle ile boşa çırpınır
Elleri tutmuyor ayak kırpınır
Bir korkuya bir vehime kapılır

Sonumu yaklaştı sonsuz hayatın
Burda bitecek mi kararan bahtın

Sanki bazı sesler duyar gibiydi
Karşısında boşluk duvar gibiydi
Birileri bir şey...sayar gibiydi

İnledi de durdu baktı manasız
Delidi de duvar gitti apansız

Bu nasıl bir şey..di seyreder oldu
Gözleri kapalı...ve görüyordu
Eski evi,vatan...sonrası yurdu

Başladılar iyi,kötü saymaya
Azrail mi geldi canın almaya

Sürekli seslere sesler eklendi
Bedenine bir ağır yük yüklendi
Bir müddet sessizlik biraz beklendi

Sesi sese ekleyenler çoğaldı
O an da azrail canını aldı

Birden hafifledi,titredi birden
Eser kalmamıştı yorgun bedenden
Sanki doğmuş gibi oldu yeniden

Kalktı ve doğruldu vücütsuz...tensiz
Artık gidiyordu yola bedensiz...