gecenin kapıları kapalıydı
ağlıyordu kar taneleri
nokta ve virgüllere ihtiyac duymadan
vurulmuş bir ceylanın son nefesini verişi gibiydi
ıslaktı gözleri
noktalara ihtiyaç duymadan yaşadı
uzun kirpiklerini yayarak attığı
mahçup
kimsesiz
bakışlarını
ne noktalara yer verdi
ne de ardından gelen büyük harflere
küçük insan uyumuna uyardı
büyük insan olmak nedir bilmeden
sanatlı sözlere yalnız gülümserdi
güzel sözlere
yeterdi gözleri
nokta ve virgullere ihtiyaç duymadan salıverdi
cilvesine kapıldığı evliya görünen pezevenk dayıların et kokan kollarına
kendini

hikaye burada bitti
gecenin kapıları kapalıydı
ağlıyordu kar taneleri
biter iken denmeli birkaç dize yazılmış ise uğruna
her ne ise sevda denmişse adına
her aksam sabah olmak bilmez bana
ve alkolik kar taneleri
suskun kar taneleri
saçlarım kadar ak
ve simdi bir sevda turkusu mırıldanıyorum
bağırarak
gecenin kapıları kapalıydı
ağlıyordu kar taneleri
nokta ve virgullere ihtiyaç duymadan
bak simdi son perde sona erdi ’nokta’