Yalnız bir insan tanıdım
yapayalnız,
hemde öylesine yalnızki
bugünü
dünden kalma
anılar üzerine kuruluydu,
yarınıysa
meçhul yanlızların
mezartaşı üzerinde
yazılıydı,
yalnız bir insan tanıdım
yapayalnız
gün kararırdı gözlerinde
çarçabuk
dingin gözlerinde başlardı
ılık hazan yagmurları
gecenin bilinmez vakitlerinde,
yüregi çarpardı hızlı hızlı
sanki duracakmış gibi,
can çekişen bir kuşun
son çırpınışları gibi,
dagların deliksiz
uykusu gibi
durgundur görünüşü
içinde fırtınalar koparken,
yalnız bir insan tanıdım
yapayalnız,
kimseye el uzatmak istemiyordu
artık adeta,
yorulmuş bir hali
var gibiydi
besbelli birşeylerin
acısını çekmiş gibiydi,
besbelli bir şeylerin
eksigiyle
gelmişti bu günlere,
yalnız bir insan tanıdım
yapayalnız,
kimse arkadaşlıgını bile
layık görmemiş ona,
o kiunutmuş,
sevginin,şefkatin,dostlugun
ilginin adını,
biri ona canım arkadaşım
diyecek olsa -ki
nerede o biri
çocuklar gibi
sevinecek oluyor bir ara,
canım feda yoluna
neredesin arkadaşım
diyecek oluyor bir ara,
gözlerinde tüterken
buram buram yalnızlık,
kimse bakmak istemiyordu
bu gözlerden içieri,
yalnız bir insan tanıdım
yapayalnız,
gömülü kalmış gözyaşlarında.....


12/01/1990--Dragos--- Metin GÜRSOY