1
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1072
Okunma
Gönül penceremiz, ansızın açılıverse.
İçinde ne var ise, dışarı saçılıverse.
Kimseleri tutamam, penceremin önünde.
Sevdiklerim terk eder, iç âlem görünüverse…
Hayatta halden hale, geçenlerde insandır.
Bir kalpte sevgi ile nefreti barındırır.
Temiz olan kalplerin, nuru yüzlere yansır.
Yüze yansıyan nurun, kaynağı bilinebilse…
İnsan iç âleminin yankısını yüzünde bulur.
Utanıp sıkılınca, yüz kızarmış görünür
Şiddetli öfkelenir, kıvrım kıvrım büzülür.
Öfkelenmek yerine, tebessüm edebilse…
Mehmet DEMİREL 26.12.2010
5.0
100% (1)
Cevap Yaz