// her gün çekiyorum hasretinle.gelmeyeceksen eğer
kefen gönder yerine //


gece yarısında üşür ellerim ellerine
yanlızlığım ürperirken kendinden
sözlerim tenha sokakları sallar
dağılır umutlarım düştüğü yerde

bu şehirde hasretine çıkar her yol
ve hep bir keder doğar günlerime
sesim kirli şehrin sırrını çözerken
yine özlemin kalır senden geriye


// ne zaman hep seni unutmak istesem,hiç doymadığım
gözlerin düşer gözlerime //


ve içimde en narin düşlerim kırılır
dağılır şehrimin izbe caddelerine
tek bir bakışındır gözlerimde kalan
alışırsın zamanla gidenlerin özlemine

yırtık ceplerimde saklıdr çakıl taşlarım
çocuklar gibi taş sektiririm maviliğinde
avuclarımda sakladığım o koku senindir
bilki korkarak saklarım seni yüreğimde


// ve ben ne zaman ölmek istesem,yinede kıyamam
sen bende yaşıyorken böylesine //


herkesin kendi özlemi kendine benzer
ki... ben gömülsemde sen kederlerime
bilmem hangi gün ölüm değer tenime
ve hangi hasrete vuslat erer bilemem

kendi gölgesinden korkan biriyim şimdi
kederlerim sevinç ararken sen gözlerimde
söyle kaç sevdalı nasıl avutur kendini
umtların bir bir solduğu mavilerinde


// şimdi..herkes gibi bende kendi hasretlerimi
uyutmaya çalışıyorum dizlerimde //