uslu bir çocuk gibi kenara çekildi yüreğim
düşlerimi askıya aldım bi çare sensiz
pembeleşmiş olgunlaşmış artık sensizliğim
son satırlarını yazdığım ilk romanımsın sen

hasta bir yanım var seni hekim sanan
kırık dökük bir sürü parçam var
bin bir gecede her yana saçılan bakışların
sabahı bekleyen ruhsuz sensiz bensiz

bir yol tutmuş gidiyorsun hayallerinden uzaklara
buyurdum bende sana kabul et davetsiz misafiri
zifiri karanlığın içinden ta yüreğinden gelen
çağrı benim ayak seslerim kulak ver anla perişanım malum....

kalbimin tam ortasında yalanla döşediğin evimizdeyim
hani bizimdi o ev o düşler o verdiğimiz sözler
bu kadar cahilce pervasız kurnazca terkettin
zor olmadı beni anlamaman ...

bak saçmalattın yine romanımdaki hecelere bile vurdu yüzsüzlüğün

yazan ben değilim çaresizliğim
git demiyorum gitmişsindir elbet
sev demiyorum sevmişsindir elbet
anla demiyorum anlamışsındır elbet
hoşçakallar da tükenmiyor
sana ne demeliyim bilmiyorum
en iyisi sen şiirimin en sonunda kal
belki başa döneriz kaldığımız yere
görüyor musun ey sevgili aşk karamasasını
sen ve ben üstüne çarpı atılmış bir yanlıştık
bana da bu yanlışı düşünmek kalmış ....