Mecbur muyum her kalemi aldığım da seni anmaya
Mecbur muyum sayfaları doldurmaya
Ve her sayfanın sonunda mühür misali
Damlaları altına akıtmaya
Mecbur muyum aynı radyonun aynı frekansına
Aynı şiirleri tekrar tekrar okumaya
Her gördüğüm tanıdık tanımadık
Bildik bilmedik insanlara seni sormaya
Mecbur muyum artık çiçeklerle konuşmaya
Bütün derdimi kahve fincanına anlatmaya
Her gece aynı saate aynı yere
İzmaritleri boşaltmaya
Mecbur muyum öksürüğümü dindirmek için
Kalıntı suya uzanmaya
Mecbur muyum öksürürken kan kusmaya
Söyle mecbur muyum
Sen eline aldığın kalemle mutluluğu imzalarken
Ben mutsuzluğumu anlatmaya
Aynaya gitmeye korkmaya
Her baktığımda kendime acımaya
Ve senden adam olmaz demeye
Sevmeyi bile beceremedin diye
Kendime kızmaya
Her hafta yeni bir ayna almaya
Ve cam kırıklarından delik deşik olmaya
Mecbur muyum hala daha sana ait olan
Bu kalbi taşımaya
Ellerini tutan bu elleri yüzüme vurmaya
Son kez çıktığın bu kapıdan
Boşlukla dolu odaya kapıyı açmaya
Mecbur muyum şurada
Son nefesimde seni
Anlatmaya
Mecburum biliyorum
Büyük harflerle
Hala daha
SENİ SEVİYORUM
Yazmaya…..