Daha önce birçok şiirini okuduğum ve kendimce görüşlerimi ifade etmeye çalıştığım sayın Çağatay’ın öne çıkan (olumsuz eleştiri konusu olmaya aday) önemli özelliği şiirlerinde kullandığı dilin Türkçe dışındaki ( Arapça ve Farsça ) kelimelerden oluşmasıdır kanaatimce. Elbette zaman zaman kullanma durumunda olduğumuz Tükçe dışındaki kelimeler olacaktır ve bunlar bazen çok da güzel yakışmaktadır ama, bir şiiri altındaki açıklamalar ya da sözlük yardımıyla okuduğumuzda doğrusu kendimizi tam veremeyeceğimizi ve algılamalarda bazı kopukluklar yaşayacağımızı düşünüyorum.

Bu şiir bu yönüyle çok zorlamıyor okuyanı bence…

Kişiden kişiye değişebilecek, sözlükten sözlüğe farklı uygulamaların olduğu şapka ve imlâ konusuna değinerek polemik ve farklı tartışmalara zemin hazırlamak istemiyorum. Daha çok şiirin şiirselliği ile ilgilenerek bakış açımız yansıtmayı daha uygun görüyorum.

Öncelikle, şairin mısraa hâkim bir görüntü sergilediğini, mısraın peşinden sürüklenmediğini, sevk ve idarenin kendinde olduğu bir görüntü sergilediğini görüyoruz bu şiirde.

7+7 hece ölçüsü için seçilen çapraz kafiyenin bu formata en uygun kafiye örgüsü olduğunu, kullanılan kafiyelerin tam kafiyeler olması yanında göze ve kulağa bıkkınlık verenlerden olmadığını düşünüyorum.

Şiirde tekrar gibi görülen bazı kelimeleri vurgu anlamında başarılı bulduğumu (Bütün bulutlar sana, birtek sana!.., Akan dereler sana, birtek sana!, Elvedâ diyemiyor, diyemiyor!.., Yüzüne bakıp bakıp, duruyor…) “birtek” in yazılışının “ bir tek “ şekliyle olmasının doğru olduğunu düşünüyorum.

İlk kıt’adaki etkili girişten (Sen! kahrolası sevdam, bırak artık yakamı ) sonra gelen ikinci mısra çok yerinde görünürken dördüncü mısraın hem mısra başı kafiye görüntüsü ve redif( miyorum)hem “ neden / ben “ ile kafiyeli hem mısra sonu kafiyesi ( gelerek / gülerek) hem de redif / nakarat ( tam içimden) ile uyum içinde olmasına gerek var mıydı?
Bence yoktu. Sözü kalıp kıskacından kurtarıp daha özgür bırakmanın sanki daha uygun olacağını düşünüyorum.

Hece şiirine yatkın, şiiri bilen bu kalemin biraz daha şiire zaman harcaması çok daha güzel şiirlerini okumamıza vesile olacaktır.

İnanıyorum…
Eyvallah!

( “ Evvâb ” kelimesinin ism-u fâil olmasından çok bana sanki “ Camit isim ” (türememiş isim) gibi geldi. Eğer mâzisi ve müzârisi yoksa ( henüz bulamadım) öyle olması daha muhtemel.
Evvâbun / evvâbûn
Namaz kelimesi (salat) müennes bir kelime olduğu için kelime de müenneslik takısı alarak;
Evvâbin / evvâbîn
Şekliyle zikredilmiştir diye düşünüyorum.
( bu konuyu iyice araştırmak gerekiyor)