Küçücük bir şiir...okuduğumda br solukta bitti...Azıcık resmi inceledim,tebessüm ettim...Sonra azıcık tereddüt ettim..."ne yazmalıyım" diye...Şu yazılanları bir okuyayım dedim ve okudum hepsini...düşündüklerimin ufak bir kısmını yansıtmıştı okuyucular...Artık yazabilirim dedim: Sevmek zamanından başlamak gerek...nasıl ve ne kadar?...Evreni saracak kdar ve koşulsuz...peki kimi sevmeliyiz...Her şeyi,herkesi...Bana kalırsa sevmenin zamanı ve mekanı yoktur....Her zaman ve her yerse sevmeliyiz...her geçen gün daha da acele etmeliyiz sevmeye...Ve öncelikle de kendimizi sevmeden başlamalıyız işekanımca...kendimize değer vermeliyiz bir güzel...Kendimize saygımız ve sevgimiz varsa, her sorunu çözebiliz...çünki kendini tanıyan, insanları tanır ve sever...insanlara değer verir...insana değer veren,en yakınına daha çok değer verir elbette...sonra sevgi, her varlığı dikkate almamızı, şevkatle sarıp sarmalamamızı bize öğütler...sevgi sayesinde kanadı kıırık bir serçeye acırız...sokak kedilerine rızkımızdan veririz...çiçeklere bile kalbimizin yufkalığından ötürü basamayız... böyle olan bir yürek anne babasına nasıl bir sevgi ile yaklaşır düşünmek lazım...Sevginin içinde empati...hoşgörü sınırsızdır...Bu sayede olayları daha gerçekçi algılarız...Anne babamızın yerine kendimizi koyarız...böylelikle beklentilerini biliriz...daha gerçekçi kararlar alırız.Sevginin tılsımlı gücü bize güzellikleri yaptırdıkça, güzel örnelerle toplum ne kadar mutlu olur bilemezsiniz...
Bize çok önemli bir görevi hatırlatan şiirin kalemini tebrik ediyorum...saygılarımla...Entellektüel.