Dostun yarasına derman olmayan
İşe yaramayan eli keserim
Kötü söz söyleyip kemlik eyleyen
Canı küstürecek dili keserim

İnsan olan daim insan görülür
Kıymeti değeri böyle verilir
Gönül bahçesinden çiçek derilir
Hoyrat eli değen gülü keserim

Meylimi vermedim dünya malına
Karışmadım sarı, yeşil alına
Bağ beslerim bülbül konsun dalına
Karganın konduğu dalı keserim

Kader dedim boyun eğdim yazıma
Çare var mı bilmem gönül sızıma
Dökerim derdimi sadık sazıma
Haksızlık ederse teli keserim

Ağlarım birisi bir kemlik görse
Af etmem canımdan olsun isterse
Birine en ufak bir zarar verse
Ayırır gövdemden kolu keserim

İnsani değersiz sayıp üzeni
Garibi yoksulu halkı ezeni
Her gelen kendine kurmuş düzeni
Değer vermem sağı solu keserim

Mizani adalet mülkün temeli
Böyle gördük bizde böyle demeli
İnsanca yaşayıp insan ölmeli
Yanlışa götüren yolu keserim

Ozan Mizani (Taner Karataş)