benim olan gözlerin...


gözlerin...
bakmaya korktuğum gözlerin...
tek bir bakışta kaybolduğum, yok olduğum gözlerin...
konuşurken insanların gözlerinin içine bakmayı erdem saydığım dünyamda,
içine bakmaya korktuğum gözlerin...
şimdilerde uzak olsalar da bana,
bana ait olduğunu bildiğim gözlerin...
hep mavi gözlere şiir yazanlara inat sayfalarca anlatmak istediğim kahverengi gözlerin...
sığınıp kaldığıp, yığılıp kaldığım bir derya, sonsuzluk...
kabul etmek öylesine zor olmuşken o gözlerin benim olmasını istediğimi itiraf etmeyi,
benim olan gözlerin...
hüzün dolu, hasret dolu,sevda dolu bakan gözlerin..
özledim desem, gözlerini özledim desem...
benim bakmaya kıyamadığım, doyamadığım gözlerini özledim...
şimdi kime bakıyor benim gözlerim,
ben onlara öylesine hasretken kim içinde kayboluveriyor?
özledim...
ansızın gidiveren gözlerin, bilseydim onlarsız kalacağımı birgün, o gün...
kitlenip kalacağım gözlerin...
gözlerde başlar tüm sevdalıklar, gözlerde yaşar...
ne zamanki hayalim giderse gözlerinden,
ne zaman ki özlemezlerse beni yok olacağım gözlerin...
şimdi kimin?

17.54 31.10.2010