İçimde bir yangın var
Herşeyi denedim ama sönmüyor
Hiçkimsede Söndüremiyor
Ama senin üflemen yetiyor be güzelim

Bir bakışın fethediyor beni
Senden gelen mesaj bile kıpır kıpır
Bir can,Bir sevinç
Güneş kaplıyor gölgelerimi

Siyah gözlerim sana baktığında yemyeşil
Kamaşıp,kalıyor öyle...
Yoruluyor ellerim,eridiğimi hissediyorum
ama okuyunca çok basit bu şiirim

Basit bir şairim,doğrudur
Çünkü şiir yazmaktan hiçbir karım yok
Hiçbir zararımda yok,ama sen yokken..
İçimi döktüğüm kağıtlar ağlıyor halime

Yaşım geçmeden yaşlanıyorum
Yaşlandığımı hissediyorum
ama bunu söyleyecek kimsemin olmaması..
Ne acı...

Aileme söylesem ne yaşadın diyecek
Arkadaşıma söylesem dalga geçecek
Sana söylesem ne diyeceksin bilmiyorum ama
Bir tek bu kağıtlar hak veriyor bana

Dinliyor,ağlatıyor bazen yazarken benide
Okurken başka insanlarıda..
Neden bu kadar masumluğa önem verdiğimi
Kimse bilmiyor,bilmesinde

Çift yaşıyorum resmen...
Kağıtlar adınada cevap veriyorum kendime
Ne gülünç değil mi ?,kandırıyorum kendimi
işte bu oyun değil,Çaresizliğin ta kendisi