6
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
937
Okunma

Ey insan kendini hayal et
Bir Afrika köyünde
Bir küçük kulübe
Ve başında annen,
Ya da sen annesin.
Kucağında yavrun
Elleri kibrit çöpü kadar siyah, ince
Ve dudağıda bir söz cılız ve derinden
Anne acıktım...
Derinden yaralar bu söz
Bir lokma yemek
Bir lokmacık insan.
Bak, düşün ne kadar nimet içindesin;
Bunları görmek için, bir hastanenin koridorlarında
Ölümün bir kapıdan, bir kapıya dolaştığını mı görmelisin.
Yoksa bir işkencecinin sadist ellerinde,
Çığlıklar atan bir insan mı istediğin.
Daha geçen zaman o büyük savaşlar
Açlık ve kıtlık içinde bir dünya
Bir dünya insan vardı.
Şimdi ne büyük zenginlik içindeyiz.
Peki neden,
Neden bu duyarsız kalplerimiz...
Hiç mi, hiç mi içinde his kalmadı?
Her şeyi sanal mı anlıyoruz?
Ne zaman canımız yandı
O zaman mı Allah diyeceğiz.
Demem o ki
İnsan nankör bir varlık
Kim ne derse desin insan bu
Çok çabuk unutan varlık.
Ya Rab bizlerin,
Tasavvurlarını Tevhit üzere değiştiren
Geçici zevk ve acılara kanmayan
Sana varmak için çizdiğin dosdoğru yolunda
Direnerek sabırla yürüyen
Aklını kullanan, sevgisini büyüten
İmanın imkan olduğunu bilen
Senin uğrunda ölmeyi değil
Yaşamayı önceleyen
İmanın bir madalya gibi gururla taşıyan
Örnek olarak yaşayan müslüman kullarından eyle,
Amin Amin Amin...
(Ekim 2010 İstanbul)
5.0
100% (6)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.