Üzgünüm Kalamam

Sen bende kalan son demlerini de alıp kapıyı çarparken
omuzlarımdan yüklerini de alıp gittin…
Bu kez üzülmedim
taşıyamadığım yüklerin altında kalmaktan yorulmuştu bedenim.

Anılar hatırlanmak içindir…
Ben, bütün anılarımızı özenle
son kez hazırladığım bavuluna yerleştirdim,
al senin olsun…

Gökyüzünde süzülen beyaz bulutlar gibi hafiflemiş,
hırçın dalgalar arasında, ardına aldığı rüzgarla ilerleyen bir yelkenli misali
kapıldığım bu rüzgara savurdum benliğimi…
Bu kez tutmayın beni…

En acı sözler, yok yere erken söylenmiş sözlerdir…
evet acıydı, canımı acıttı.
Ben ise
son sözlerimi henüz söylemedim, söylemeyeceğim...
Hiçbir söz sessizliğim kadar anlamlı olmayacaktır…
Artık senle ilgili her şeyi geride bıraktım
giden sen oldun belki ama, ben bıraktığın yerde kalan değilim
kalamam...

Sen ve diğerleri
Şekillendirmek istediğiniz bir “ben”,
size hiç de uymayan bir “ben” oldu artık…
Bırakın mutlu olduğu gibi yaşasın
bırakın, artık kendi hataları yüzünden kırılsın.
Hatalarınızın bedelini ödemekten öylesine yorgun ki bu beden…

Giden sen oldun ama…
Üzgünüm
kalamam...


Demre 04/2010