dedi toprak ne istersin benden
dedi bir kök sal benim içim
dedi sen hele ver bakalım özün
verdi özün tuttu sözün koca çınar
gün oldu devran döndü suladıkça suladı
baktı yeşermiş diktiği tohum besbelli
baktıkça gönül gözü iyi oldu mu acep sözü
bahar geldi verdi dal verdi yaprak günde bir
yeşerdi güller açtı güne baktı saklandı
ne garip bir çelişki su toprak yaprak
her biri aldı başını gitti uzaklara
savruldu bilinmedik sonsuzluğa
kurumuştu dal günü geldi döktü gazeli
estikçe deli poyraz kalmadı hiçbir iz
ne garip bir çelişki su toprak yaprak
kalakaldın koca çınar tek başına
söylemişti nazlı can sana dinlemedin ki
neden niçin nasıl olur bu geçim
anlasaydın dinleseydin dağılmadan savrulmadan
yalnızca bir bedende olur su toprak yaprak
geçerdi ömür ta ki solana kuruyana kadar
ah nazlı can demiştim sana ben
bırak doğada kalsın güzellikler
duymazlar seni anlamazlar dilini
mutludur onlar kendi arasında
karıştırma dedim insan denen nesneyi
bırak mutlu kalsın kendi arasındaki sevgi

g.k