2
Yorum
0
Beğeni
5,0
Puan
1048
Okunma
Kan,
İnsanın, yeniden ölesiye seveceğine
Kan;
Bu kan/ma/ı
Doldursun yüreğini;
Senin aciz kaldığın
Kandığın, kandırıldığın sevgi olsun.
Varsın vefayı sen öğret ona
Yalan sözlerini
Dosdoğru duruşunla
Haykır,
Duysun, titresin yüreği.
Varsın vefa kalsın sende,
Sen vefasız hiç sevme.
Ümit bitmesin,
Kaç kere yaralansa da
Tabyaların vurulsa
Düşse mevzilerin;
Aşk uğruna,
Siperden sipere,
Sürülsen;
Her adımda adın batsın dercesine
Yüreğine karabasanlar yüklense;
Doğrul dimdik yürü, sendeleme...
Sen ki; aşkı yüreğine mühürleyen sevgili;
Hiç biter mi bir düşte,
Bir düşüşte,
Harlı yüreğini ateşle:
Her doğan gün yeniden
Bir vefa gösterip pencerene,
Der ki, ey insan bak geldim,
Karanlık dediğin gecelere;
Kan/dil sus/ma
Ve;
Ben, koca bir güneş gibi vefalıyım de...
(Eylül 2010 İstanbul)
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Cevap Yaz