Kaybolmuşum gecenin içinde farkında bile değilim kendimin
Gecenin bile farkında değilim düştüğüm ızdırabın içinde
Ne yaşamın tadı var damağımda ne de huzuru günlerin
Gömülmüşüm sessizliğe yaşarken ölümü tatmışım bu sessizlik içinde


Varoluş gayesini unutmuşum dünya meşgalesi içinde
Boşa günler geçirmişim unutmuşum sevgiyi ve hasreti
Gören gözlerime körlük düşmüş vurmuşum zincirleri gömülmüşüm karanlığa
Sonsuz dünya alemini daraltmışım kendime hapsolmuşum yanlızlığa


Mutluluğun temelini hep gülmekte sanırdım meğer ne kadar yanılmışım
Gülmenin sonucunda ağlamak varmış meğer derlerdide inanmazdım
Yalan olmuş artık her şey duygular sevgiler vede hisler
Yalan olmuş aşkı yaşamak hayatı paylaşmak


Karanlıklar örterdi bütün sıkıntıları huzur verir sanırdım
Ay ışığında yıldızları saymak denizin sesini dinlemek
Gecenin derininde rüzgar ve yaprakların sesini dinlemek
Derenin hışırtışı bülbülün nağmeleri
Yok artık yaşamın tadı bitmiş tükenmiş hayallerim.
Sönmüş birkere gözlerimde yanan fer
Hiç dermanım yok gönül ölmek ister