Korku parmaklarını geçiriyordu geceye
Yitti yiten ne varsa birazdan cümleler kuracaktı karanlığa aldırmadan
İnzivaya çekilmiş sözlerim vazgeçecekti susmaktan

Yağmalanan duyguların tortusuyla
De ki bir şeyler karalayacaktım
Ya da ne bileyim
Bu sağır yalnızlığın dibini boylayacaktım

Sessizlik ilmiğini geçiriyordu dışarıdaki deli poyraza aldırmadan
Birazdan uçarı gölgelerini oynatacaktı kayısı ağacımın dalları

Düşüncelerim komutasını kaybediyordu artık
Neyse ne koşuyordum uzaklarıma
Kendimi mutlu kıldığım uzaklarıma
Düşmeyecektim artık tuzaklarına
Savuracaktım sözüm ona tüm acılarımı
Ayaklarımı parçalıyordu taşlar
Ben hissetmiyordum bile
Koşuyordum sadece hırçın dalgaların ıslaklığıyla bir

Bu kez ben deliyordum karanlığı
Bu kez ben yırtıyordum sessizliği
Çığlıklarım isyanlarıma kırbaç
Kaç artık diyorum kaç
Yıkılmadan yık
Kurtul kelepçelerinden
Bir adım ötesi düzlük
Çıkacaksan çık...







KATRE