Memleketime ait amatörce çekilmiş bu fotoğrafı ilk defa gördüğümde; içimde bastıramadığım hüzün dalgasına yenik düşmüş bir şekilde uzun uzun bakmış ve ‘İki veda bir arada’ diye mırıldanmıştım kendi kendime…

Bir tren sevdalısının bilinçsizce çektiği bu görüntü ,aslında yaşamla-ölüm arasındaki ince çizginin belgesi gibiydi ...Nasıl olmuşsa olmuş ‘iki veda’ aynı fotoğraf karesinde yer almıştı...

Mezarlar ve trenler… Trenle yolcu ettiklerimiz ‘belki’ dönebilir ama mezara yolcu ettiklerimizde mendilimiz hep ıslak kalacak…Yamacın bir yanından diğer yanına bakarken, aniden yer değiştirmenin ’an’ ile sabit olduğunu duyumsuyorsunuz yeniden....


İşte bu resimdir yaşamı sessizce anlatan.
‘İki veda’ nın buluştuğu andır objektiflere düşen.
İki mendil vardır gözyaşı silen,
Bir yolculuk ‘belki’ ye, birisi sonsuzluğa gider…
Ömrümüzü sona taşıyor,katar katar yük trenleri
Hüzünlü bir bulut bırakıyor bacasından ardında
Bırakıp gidiyor mezar taşını ,bir çığlıkla hep aynı yerde çaresiz,
Acı çığlığı soluyor yamaçlar…
Anam yas tutuyor istim altında.
Meğer gonca güller de solarmış gün gelip,
Yaprak dalında da kururmuş.
‘İki veda’ ya dönüşürmüş kareler kesiştiğinde,
Vagonlardan sallanan eller,gün gelip kara toprak altına da girermiş…