15
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
1617
Okunma

Zaman vurdukça aklımın köşelerine
Dünya yuvarlanır.
Kelimelerden hazineler vardı.
Ağaç kokusunda yapraklarda beklerdi
Zamanı
Yazgısı böyleydi...
Önce bir yol çizerdi taşlardan
Saydırırdı adımlarını saçak altına
Dururdu
Gözleri taşarken oluklardan
İzleri duyulurdu...
Kağıttan sarayın kapısı açılırdı
Renk renk
Biçim biçim kelebekler uçardı
Sesi gelmeyen şadırvanlar uyurdu gözlerinde…
Hiç bitmese
Bitmese derdi kaç kez
Ve her seferinde düştüğünde dalı
Bozulurdu siyah-beyaza kurduğu salıncağı
Gerçek
Avuçlarında ölü kelebekler kadardı..
Şimdi inkarda!
Kuru sağnaklarda
Yazgısına gülümsüyor…
Ve yaşıyor her kitapta
Ölü bir kelebeğin adı…
ezgi ç.
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.