akşam olup karanlık çökünce
yanmaya başlayınca şehrin ışıkları birer birer
bir an olsun aklımdan çıkmayan hayalin
daha bir yakıcı olmaya başlıyor gönlümde...
gökyüzüne bakıyorum ikimiz için
sonra
senin de benimle aynı yıldıza bakıyor olmanı diliyorum....
çok uzaklarda yanan bir ışığın da
senin odandaki ampülün ışığı olduğunu biliyorum...
mutlu oluyorum bu yüzden...
sonra hayallerimi yeniliyorum zihnimde...
bazen toz pembe bazense koyu kahverengi hayaller...
zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum o alemde
bi bakıyorum günün ilk ışıkları sızmaya başlamış dağların arkasından...
sonra
geceleyin derin uykulara dalan umudum
sabahleyin coşmaya başlıyor ırmaklar gibi..
senin de beni sevdiğine kanaat getirip buruk bir sevinç yaşıyorum...
ama hatırlayınca aramızdaki imkansızlığı
kayboluyorum gözyaşlarımın arasında
hüzün adlı bir diyarda...
YAKAMOZ