Söndürme

Nefretini dolama gövdeme
canım çekiliyor damarlarımdan
umursamaz
sakin durduğuma kanma
yangın sonrası yeşerir
meşe ağaçlarının
kararan dalları
özsuyu olmasa ayakta kalmaz
yıkılır meltemle bile

yılgınlığını aşılama
meyve vermez kiraz olsa bile
baharlaşırdı
narlaşan dudaklarıma dokunursa eğer
çiğ yağmaz
buzlanan sabahlarda
fırtınalı gecelerin aleviyle yansa bile

suskunluğuma sarıl
ve
uyut beni
sessizlik duvarları yıkılırsa
kalırsın altında
terkedilmiş şehirlerin
surlarına göm beni
anılar da göçerse
temelleri sel alır götürür
düşsüz sokakların kuytularına
terket beni
yanlızlığımla çoğalırım
tükenirim sanma
yokluğuma alışırsın
bunu unutma

başını alıp giden
nehirlerin isyan yüklü taşıyım
yuvarlanışım
dalga dalga çözülüşüm
ufalanışım
kum çölüne dönüşüm
ayakta dimdik sönüşüm
kızıl güllere hayran oluşum
sevdanla yanışımdandır
söndürme beni
bakışlarınla ört gözlerimi

Volkan Kemal