Etiket Adamları

Selam verirsin almazlar,
Dost hatrını sormazlar.
Patronlara kul olmuşlar.
Şu etiket adamları,

İnsani ihtiyaç nedir?
Bilir ama bilmez gelir.
Kendi yapınca meşrudur,
Bu etiket adamları,

İşten işe koşup dursan,
Bir günde on iş, çıkarsan,
Bir an durup nefes alsan,
Onu görür bu adamlar.

Tren gidiyor mu bakmaz.
Meşgul görmedi mi olmaz.
Kendi bir şeyden anlamaz.
Şu etiket adamları,

Nasılsa bitirmiş okul,
Bizim imkanlarda makul,
Olmuşuz çalışan bir kul,
Sözlerimiz hep lakırtı,

Yok değil insanı kamil,
Sen onların değerin bil.
Ne söylerse söylesin dil,
Vijdanın rahat mı söyle.

Kimi yapar yüz boyama,
Ben yapamam bunu asla,
Yaptığım işin yanında,
Anlar onu mutlak Mevla,

Ukala bakarlar sana,
Etiketi varsa orda,
Kendinden söz açmaz asla,
Etiketin koyar başa.

Senin rütben düşük kalsın.
Kul olmaya ben razıyım.
Allah’a eğilir başım.
Öyle olsun can yoldaşım.
Birçok yollar inip çıktık
Zengin fakir yoldaş olduk.
Sonunda birer faniydik.
Kalır yapılan adamlık.

Geçmez olur icazetin.
Ne yaptın sen, ne söyledin.
Değer miydi? Para için.
Sen kendini harap ettin.

Nene lazım, takla atmak,
Zaten kazanıyorsun bak.
Daha fazla kim verir hak?
Ona göre terazi yap.

Otururlar gün boyunca,
İş yapıyor belki orda,
Hangi oyunun sonunda,
Şu etiket adamları,

Amirlerinden korkarlar,
Bir şey dese ödü patlar,
Arkasından konuşurlar,
Önünde divan dururlar….

Sözde Allah, kitap bilir.
İcraatta ebu-cehil.
Firavun arkadan gelir.
Bu etiket adamları,

Her durumda şaşmaz ibre,
İster amir, ister köle,
Sende artık gel bu yola,
Birlik olalım kol kola,