teninin tuzu yakarken dudaklarımı hala
sen kalbimin kapısını dışardan çalıyorsun
oysa
kalp kapımın tokmağı içimde
.................
ünlü ressam Holman Hunt'un "kainatın ışığı" adlı tablosunu anımsattı dizeler..

bilirsiniz belki bu tabloya ilişkin bir öykü vardır..

"kainatın ışığı" adlı bu tablo Londra Kraliyet Akademisinde sergileniyordu.. Resimde filozof görünüşlü bir adam bahçenin bir kenarındaki bir kapıyı tek eliyle vuruyor ve açılmasını bekliyor; içerden bir yanıt gelmesini bekliyor gibi duruyor...

tabloyu inceleyen ünlü bir sanat eleştirmeni Hunt' a dönerek "çok güzel bir tablo ama anlamını hiç anlayamadım."der ve sorar " bu kapı, hiç açılmayacak mı?, zira kapıyı yapmışsınız ama kapı kolu yapmayı unutmuşsunuz.." deyince Hunt eleştirmene gülümseyerek yanıt verir: "bu sıradan bir kapı değil, bu kapı insanın kalbini simgeliyor, içerden size açılmadıkça, hiç bir zaman açamazsınız ve içeri giremezsiniz, onun için kapı kolu yapmadım"

ve şair yüreklice sesleniyor yüreğinin sahibine; "boşuna kapımı dışardan çalmaya kalkma, kendini yorma, kalp kapımın tokmağı içerde" diyor ve aslında bunu söylerken hiç dile getirmese de, "kalbimin kapısı sana ardına kadar açık" diye haykırıyor adeta...


her okuduğum şiirde
yeni çocuklar doğurdum sana
avaz acılar mutluluğu savurdum kucağına

duymadın...

..........

duymadığı için, onsuz geçen her günün düşlerine şiirlerle can veriyor..ve her şiir de yeniden yaşıyor/yaşatıyor.. belki de, bir şiire bir yıllık anlamlar yüklüyor... onun için şiir yaşında şair.. çünkü, şiir(l)e düş(len)meyen hiç bir günü yaşamış saymıyor.. çünkü, her şiir üşüyen yüreğini ısıtıyor şairin.

ve üşüyen yürekleri ısıtıyor şiirleri

ve üşüyen yüreğimi ısıtıyor şiirleri

..............

ben bu kalemin yüreğini ve şiirlerini çok seviyorum..

tebrikler/teşekkürler

:):):):):):)

CEntilmenCE tarafından 9/2/2010 2:06:23 PM zamanında düzenlenmiştir.