yağmurlu bir aksamda bulmustum onu
ağlıyordu hıçkırıklariçinde
bellikisevdiğinden ayrılmıstı
ölümden baska düşüncesi yoktu belki o an
bu dunyaya isyanını haykırıyordu
zalimler sehrinden oda payını almıstı
yanınayanastığımda korkudan titiriyordu
ve ben sadece korkma diyordum
ışıklar sönüktü ve gece karanlık
kimseye güven kalmamıstı
sadece içindeki derin haykırmayı duyuyordum
oracıkta o kadar kötülüğün içinde bırakamazdım
hadi dedim sessizve içten ürkütmeden
sanki buna mecbur gibi hissettim kendimi
belkide mecburdum vicdanım itiyordu
usulusul kalkıp ayağa nereye dedi
korku dolu gözlerinle titireyerek
belkide haklıydı kim bu diyordu
bana neden yardım ediyor niçin
ama bildiğim tek sey seni orda bırakmamamdı
biliyordum bırakırsam gözüme uyku girmeyecek
sabaha kadar uyuyamayacaktım
yağmur cok ıslatmıstı üşüyorduk ikimizde
hemen eve gittik sobanın önünden hiç kalkmadı
belliki cok üşümüştü vede ıslaktı
ona giyecek birseyler verdim
ve yatağını tam sobanın yanına kurdum
sabaha kadar sıcak bir yerde uyusun hasta olmasın
sabah kaltığımda yoktu gitmişti
aramaya başladım başına birsey gelmesindiye
bulduğum yere ve heryere baktım
amayok hiç biryerde yoktu sanki yok olmustu
sonra evegeldim 3 gün önce aldığım gazete hale masada duruyordu
okumamıştım bir gözgezdiriyim dedim
aman allahım benim bulduğum kişi
gazetedeydi aman allahım
budane 4 gün önce tam onu bulduğum yerde
ölü olarak bulunmuş ve gazeteye cıkmıstı
ama nasıl olur ben onu eve getirmiştim
yatağını sermiş onu misafir etmiştim
demekki o