hergünüm bir yangın
hergünüm bir hüsran şimdilerde
sabah kalktıgımda yoksa kokun hala ellerimde
yoksa gözlerinin izi gözledrimde
ne yapsam boşa
ne söylesek olmuyor işte
gel demek isterdim bende bırak herseyi biran önce
ne dilimden dökülür sözcükler nede cesaretim var gel demeye
aynı gökyüzünün altında alabildigince uzagımdasın
dokunamıyorum yasayamıyorum koklayamıyorum
hissedemiyorum nefesini yanıbasımda
umutsuzlugun en cıkmazında
karanlık dar sokaklarda
her adımda seni anıyorum seni arıyorum
yarınlarımda görebilmek seni güzel olsada
bugünümde sensizligimde yanlılızgımı yasıyorum
gel diyemiyorum gel demek istesemde
gelsen sevgilim uzak sehirden
belirsen kapıda biranda
sabah uyansam ellerimdeki kokunla
gelsen bugünüme yarınıma
gel diyemiyorum gel demek istesemde
özlüyorum olabildigince...