Hüznümün en sağlam orkestrası çalıyor içimde
Geceyi karanlık kuşlarım kuşatıyor!
Serseri kağıtta atıyor kalem...
Sevdam yine tozlu yollarını aşıyor
Bu kadar uğraş niçin,
sonunda ayrılık varsa madem?
Kendimi gök mavisi denizlerde yüzer gibi
acını ortasına attım!
Başka şehirlerde yokmuş gibi
karanlıkta sokak lambası sandım,
kahrımdan diri diri toprağa girip çıkarcasına...

Ağız dolusu şiir yerine
bu akşam susar gibi şarkı söyledim,
denize karanlık arkasında bakarken.
Ve yine o soruyla karşılaştım:
"Bu kadar uğraş neden
sonunda ayrılık varsa madem?"

Dilimde keskin kelime var!
Her an kesebilir dilimin konuşan her yerini.
Bu kağıt bu kaleme dar!
Şiirsiz bir rüzgar da esebilir.
Ve bu kadar uğraş niçin
insan yazmışken kaderini?
Ve insan bulamadan kendini
neden arar ki ötekini?
Yine aynı sorular işgal etti,
zihnimin sağlam kalelerini:
"Sonunda ayrılık varsa madem,
neden kavuştu ayrılığı bile bile
Havva ile Adem?!"

Onur KORKMAZ