hani uzak biryerlerde özlemiştin beni
sözlerin sessiz çığlıklar olup uçmuştu rüzgarlarda
enseme değip geçmişti soğuk esintiler
kulaklarıma fısıldamışlardı sözlerini
her gün seni özlüyordum artık
sensiz geçmiyordu saatlerim
soğuk çöllerde yaşarmışcasına titriyordu bedenim
ve asla susmuyordu kalbim
senin yokluğunda sığınacak bir liman aramaya çalışmıştım
sensizlikten arta kalan bütün eşyalarımı toplayıp
küçük bir çantada getirmiştim odama
sen yoktun artık
ve ben yalnız kalmıştım
sessizliğinden korktuğumdan susmadım yanında
azarlarcasına bakıyordu gözlerin
yinede susmaya cesaret edemedim
sensizliğin seninle yaşatan herşeyi kapımın önündeydi artık
paketlenmiş kapıcıyı bekliyor
birazdan atılacak onlarda çöpe
işte şimdi tam şimdi gidip alsam onları geç olmadan
başka ellerde gitmeden uzaklara ve yok olmadan
cesaretin varmı diye soruyor duvarlar
elin gidermiki kapının koluna
ağladığın ve üzüldüğün akşamları hiç mi hatırlamazsın
onu tekrar içeri alırken
sana yaptıklarını ne çabuk unutturdu sana hayat
üzülme geçecek
çek elerini bak ayak sesleri duyuluyor kapıcının
yalnızca bir kaç dakika
ve özgür kalacaksın
ne olur üzülme artık
buda geçecek birkaç gün sonra......