daha dün annemizin kollarında yaşarken
şimdi kimliği belirsiz kişilerin duyguların da yaşıyoruz
çiçekli bahçemizin yollarında koşarken
şimdi dar sokaklar da yürümeye çalışıyoruz
okull mu olduk okuduk dün gibi her şey geçmişimiz

hepimizin bildiği gibi bizde anı olmaya yüz tuttuk
yaş ilerlyor korkular uç noktolarda
ne cesaretliydik aslında küçük yaşlarda
darıldık şimdi papatyalara kızdık yüzümüze vuran her damlaya
oysa ruhumuz çocukken biz korkmazdık yağmurdan çamurdan...

büyümek acı çekmekmiş ıslandığında anlıyorsun
sende hep çocukluğunu anıp yaşıyamıyor musun ...

geçmişi özler herkes her geçen gün aratıyor
bakıyorsun gizli bir pencereden geride bıraktığın düşlerine

hangi birimiz düşlediğimiz yerdeyiz pembe şapkamız
hangi dalda kurudu çıkarttıklarımız

sabah öğle akşam ne çabuk bitti bir gün daha
önümüze bakmayı öğrenemedik önderimizi dinleyemedik...

türk doğduk türk öldük de adam akıllı yaşamayı bilemedik
medeniyet dedik millliyet dedik de

hep birbirimizi yedik bitirdik....
kim kimi çok seviyor kim kime aşık kim ayrılmış kim kurtulmuş.
kimi ağlamış kimi uyumuş ya yerinde sayanlar onları kim durdurmuş

bu bir şiir değil içimden geldi ve yazdım şiir olarak yayınlamak istiyorummmm