İnsanoğlu her ne kadar toplumsal bir varlık olsa da bencilliğin, basit hesapların ve çıkarcılığın ön plana çıktığı günümüzde sap ile samanı bir birinden ayırmak kaçınılmazdır. İnsanlarla ilişkilerimizin sınırlarını çok iyi çizmek gerekir.
Kendine güveni tam olan insanların dalkavukluğa ihtiyacı yoktur zira kendine güven duygusu; bilgi-beceri ve sosyal görgü bakımından ancak yüksek bir donanımla olur. Bir çok şeyi aşmış gönüller, gün gelir kendi hatalarıyla bile dalga geçebilecek erdeme sahiptirler ve eleştiriye açıktırlar.
Ahlâkın temel kuralında kendini başkalarının yerine koyabilme(empati) ve ona göre davranışlarını belirleme vardır. Her davranışımızın bir sınırının olmasının gerekliliği bundan dolayıdır.
Sevmeyi ve saygı göstermeyi bilmeyenler kendi iç dünyalarında yalnızlığın pençelerine yakalanmaya mahkûmdurlar.
İnsanın en büyük özelliği düşünen bir varlık olmasıdır. Bunun içindir ki dinlemeyi sevmeli, duyduklarımızın ve gördüklerimizin ışığında mümkün olduğu kadar iyi düşünmeli ve en nihayet vardığımız yargılamayı çok iyi ifade edebilmeliyiz. Şairler böyle bir anlayışın en mükemmel örneği ve şiirlerimiz de en mükemmel ürünüdür.
Şiirinizin konu anlatımını ve şiirinizde verdiğiniz mesajlar için kaleminizi kutluyorum Güler hanım. En kalbi selamlarımı, saygılarımı sunuyorum…