Yedi kat yerin altından doğdum ben bu günlere
Yedi kat selin altından.Ölülerin yanından geldim ben,
İşte böyle bir enkazdan.Ölümün canından geldim,
Ölümün kanından.Aşkın şerbetini içtiğim,sen diye diye kendimden geçtiğim Azrail’in hanından.
Gözlerinin pınarlarından geçtim ben,benliğinin suyunu içtim.Yaşamak pahasına da olsa senliği seçtim.
En derinden ,en bilinmeyenden geldim,ben,aslında en sevilmeyendim.Sen bilmesende ya da bilmeyi istemesende ben,yine de ben sendim.Çaresizliğinin verdiği umarsızlıkla gülümsemendim.Mutlu sandığın bir anda sevinçle gülerken birden ağlamaya başladığında, gözyaşının damladığı o tendim.
Özlemle beklediğin an bendim,doğumgünüm dediğin zaman ben.Ne düşmanları yendim ben,ne düşmanları yendim,bugüne geldim.Kalbindim,kalbinden yeşerdim,kalbinin pompaladığı kan bendim…

Aslında ’olmak’ dediğin şeydim,oldum da geldim...


RaMMi
(İbrahim KAŞIKCI)