Yaş olmuş seksenbeş eşi yok kaybetmiş
Sıgınmış evlattır diye çocuklarına
Hani el kızı derler ya alır oğlunu elinden
İnanıyor bu söze bir kac gün sonra görünce asık suratları
Zordur artık yaşam ona doludur gözleri cakmak cakmak
Yinede sessizdir ağlayışları buruktur yüreği belli etmez
Hayat savurur durur onu bir oğuldan bir oğula
Hep aynıdır almmıştır el kızı ogullarını elinden bir bir
Kaderdir bu benimlkisi der ses etmez bir bahanedir dönüşü köye
Acar kapısını viran olmuş evini otlar küllenmiş ocağının altını
Yeniden duman tütmüştü bacasından ve mırıldanır kendi kendine
Hey gidi genclik gecti yıllar yaksanda söndü ocağın alevlenmez
Günler yıllar bir birini kovalar üc beş sene gecer böyle
Harmandan harmana gelir evlatları alır gider eldekini avuctakini
Ses etmez evlattır der bizimkisi başlar bir sonraki senenin ekimine
Yine bir hasat mevsimidir tarlada capada kendisi
Bir sızıdır yüregine düşen kaldıramaz yıgılır tefegin yanına elinde capası
Son sözüdür sana geliyorum gül yüzlüm deyişi
Dökülen sadece timsah gözyaşlarıdır ardından
Kalkar cenazesi cabuk elden