Deniz ötesi gözlerinden uzakta,
Çocukların gülüştüğü rüya adasındayım.
Burada ceylanlara pusu kuran,
Çakal gölgelerinin esamesi yok.
Ar çivisi sökülmemiş hayatların,
Hırs yok, ihanet yok.

Mütevazı adaya, sevgi bayrağını çektim,
Rüzgâr alnını öpüyor yılkı atların.
Her yana sarmaşık tohumları ektim,
Sürgün yüreğime gelip tutunasın diye.
Gülümseyen yediveren güller diktim,
Kaktüs yok, devedikeni yok.

Burada olmasa da katların, yatların,
Bir tahta kulübe var ki, huzur sarayı;
Ruhsuz yığınlar yok, husumet yok.
Her mevsim cümbüş, bahar halayı,
Alınlar ak, sineler çak, şükür alayı;
Kir-pas yok, nankörlük yok.

‘Meleğim’ desem de yok kanatların,
Bir kuğunun kanadını tut da gel!
Epik şiirler dizelim incir yapraklarına,
Koca İstanbul’u uyut da gel!
Göm kaygılarını, Haliç’in ayaklarına;
Yapmacık sevdalara bağlama bel!
Böğürtlen izli buseler konsun yanaklarına,
Burada yas yok, vefasızlık yok.

06.07.2010
Muhittin Alaca