Beyhude dolaşmış Mecnun ıssız çöllerde
Gerçek Leyla sadece tertemiz gönüllerde

Benim Leyla’mın benzeri yok bu alemde
Ona vuslatım gizlidir en son nefesimde

Hiç görmedim rüyamda bile nur cemalini
Kuramadım bu cihanda güzelim hayalini

En güzel çiçek gül dediler bana; yalan!
Leylam‘dır en güzel; budur gerçek olan

Varlığım onun en kıymetli hediyesidir
Ebediyyet! merhametinin semeresidir

Ben ondan daim hoşnudum iki cihanda
O benden hoşnut mu? kaldım gümanda

Dolaştım yıllarca gece gündüz diyar diyar
Yokmuş bu alemde, ondan daha vefalı yar

Leyla’m! seyrettim cemalini ayine-i dünyada
Ne olur! bir kere göreyim nur yüzünü rüyada

Anladım ki sadece sen sevilmeye müstehaksın
Bütün alem birer gölge imiş, yegane sen haksın

Seni bilemedim hakkıyle; bundan ah-u zarım
Zifaf odamdır, gömüleceğim daracık mezarım

Gözlerimden yaşlar, ta kal-u belâdan beri akar
Bu hicrân, nâr-ı cehennemden daha beter yakar

Leyla’m! çok korkuyorum ben ebedî firâktan
Göreyim! mahşerde bir kere de olsa uzaktan

Aradım seni kah bir zerrede kah bir kürrede
Leylam! söyle bana, sarayın ve tahtın nerede?

Birgün gelsem kapına, gel! der misin bana?
Merhamet eder misin, benim gibi nâdâna?

Kullarından ben hep cefâ gördüm!
Lakin senden ben hep vefâ gördüm

Sana sövdüler, seninle istihzâ ettiler
Mütemadiyen, seni sana şekvâ ettiler

Aldırmadın, yine de verdin rızıklarını
Sineye çektin hep, bütün haksızlıklarını

O sabrına hayranım ben, ne büyüksün!
Anla! Ademoğlu ne kadar da küçüksün

Bahtiyardırlar hep, varsa pulları hanları
Bilmem ki neden arzulamaz seni canları?

Bu kadar iyiliğini gördük; nerdesin vefa!
Dualarımızı kabul ettin, hem de kaç defa

Sana muhabbetim sadece sen olduğun içindir
Başkalarının duaları sadece o cennetin içindir

Sen ne güzelsin! doyamıyorum seni temaşaya
Bir anlam da veremiyorum ben, sensiz yaşamaya

Bilmiyorum, istikbâlde neresi olur mekânım?
Cehennem de olsa yine de sensin cânânım

Bütün methiyelere katiyyen sen lâyıksın
Bütün mahlukat! hep birden seni haykırsın

Desin! bütün diller ta ebediyete kadar hû hû
Semadaki kuş, denizdeki balık, karadaki âhû

Tek sensin, bu uçsuz bucaksız kâinatın süsü
Sen zuhur edersin, yırtılsa şu tabiatın örtüsü

Meğer tabiat ince bir peçeymiş yârin yüzünde
Kaldır peçeyi! gerçek güzellik onun gerisinde

Gül diyemez! en güzel benim dünya bahçesinde
O da bilir, bir al nakış olduğunu yârin peçesinde

Bu yaşa kadar gördüğüm şey, senden iyilik
Kalksın ne olur! aramızdaki bu senlik benlik

Çok Leylalar gördüm bu yaşa kadar
Gönlü değil, üzerindeki cüzdanı arar

Âşıkın gönlünedir senin nigâhın!
Sadakât! senin en büyük nişânın

Sen de benim gibi, şu fani dünyada garibsin
Adın silinmiş gönüllerden, sanki yok gibisin

Gönül mihrabında, şimdi fani Leylalar oturur
Sabah akşam, fani Mecnunlar secdeye durur

Dolardı eskiden gül-i zarın, şeyda bülbüller ile
Yükselirdi yüce adın, arşa kadar şeyda diller ile

Şimdi ne gül-i zarın kaldı, ne o bülbüller
Bir iki baykuş, onlar da süklüm püklümler

Başka efendiler bulmuş bendelerin hünkarım!
Senden gelir hediyeler nasıl başkasına taparım

Akıl karı mı bir han için yıllarca çalışmak?
Ebediyyeti unutur, insan denen şu ahmak

Ben gurbetteyim, ana rahmine düştüm düşeli
Ayrılmışım yâr-i bâkiden, nasıl olurum neşeli?

Gerçek gurbet, senden ebedî firâkmış meğer
Hasretini çekmek, bu alemde herşeye değer

Yalnızım bu alemde, sendedir benim ilacım
Kimseye halimi açmam, ben sana muhtacım

Ben bir kelimeyim dudaklarından dökülen
Beni murad ettiğinde kun fe yekun derken

Sen yoksan ne anlamı kalır bu mevcudatın?
Bütün renkleri solar! şu hayatın ve nebatatın


Soner Çağatay / 21.04.2010

Kelimeler:
vuslat: kavuşmak
cemal:güzellik ve yüz
semere: meyve
ayine-i dünya: dünya aynası
hicrân: ayrılık
nâr-ı cehennem: cehennmem ateşi
firâk: ayrılık
zerre: en küçük parça, atom
kürre: gökcismi
nâdân: cahil
gümân: şüphe
istihzâ: alay
şekva: şikayet
temaşa: seyretmek
istikbâl:gelecek
canân: sevgili
methiye:övgü
Hû: (o işaret zamiri) Allah kelimesinin sonundaki –hu, yani Allah
ahu: ceylan
zuhur: ortaya çıkmak, görünmek
nigâh:bakış
nişân: işaret, belirti
gül-i zar: gül bahçesi
bende: köle
yar-i bakî: baki yar, baki sevgili
firak: ayrılık
mütemadî: devamlı
,,kun fe yekun‘‘,,Ol! (dedi), oluverdi" (Yasin Suresi: 82)
nebatat: bitkiler

Not: Gül-i zardan kastım cami ve ibadet yerleri, baykuşlardan kinaye yaşlılardır.