VOLKAN ‘A

Sen içerdeyken
Hayatı suya benzet sekte
Akıp giderken
Hüzünler, sevinçler
Acılar, mutluluklar ve ayrılıklar yaşıyoruz

Sen içerdeyken
Annen için karardı tüm renkler
Baban kayboldu ıssız yollarda,
Kır düştü saçlarına
Kalbi yalnız bıraktı onu hiç olmadık bir anda

Seni yabancıların hayatlarında aradılar
Fotoğraflarında teselli, sesini duyduklarında hayat buldular
Sen diye okşadılar eşyalarını
Öpüp kokladılar dokunduğun her şeyi

Sen içerdeyken
Kardeşin yeni bir dünya kurdu kendine
Ve baba olmanın yolunda heyecanlı bir bekleyişte artık..

Sen içerdeyken
Mevsimler hep aynı
Senin pencerenden göründüğü gibi
Baharlar yeşile boyalı
Kışlar beyaza
Sanmaki farklı
Aynı gün doğumu aynı günbatımı

Sen içerdeyken
Dayın ebedi istihare tine çekildi
Anneannen dipsiz bir kuyuya hapsetti kendini

Sen içerdeyken
Teyzelerin hep aynı
Hayat kavgası çocukları ve
Kaybolmuş aşklarıyla yaşıyorlar
Hazanda sallanan yapraklar gibi
Sadece kendilerine tutunabiliyorlar

Sen içerdeyken
Doğanlar büyüyor
Ve büyüyenler ölüyor canım
Özgürlüklere paha biçilemiyor belki
Ama kıymeti de bilinmiyor

Sen içerdeyken
Ben ölüme alışıyorum
Fakat çok mutlu yaşıyorum
Hüzünlerimde oluyor sevinçlerimde
Kızgınlığım da küskünlüğümde
Bazen çekip gitmek istememde
Yaşam beni alıkoyuyor
Ve ben yaşamayı daha çok seviyorum

Evet canım
Yaşadıklarımızla da
Yaşayacaklarımızla da
İçerisi de, dışarısı da aynı
Ve bize ait

Tek mesele yaşamanın kıymetini bilmek….

ZEYNEP