uzak şehirlere yol olmak varmış sevgili
seçimlerimi kadere yüklemek
İstanbul’un serin gecelerinde özlemek seni
ve düşlemek
Kız kulesi ’nin önünde hayalet bir gemiyi
geçip gitmek onunla beraber yüreğinden
karanlık sulara gözlerimden kan akıtmak
sığ sularda dinlenip
karanlığa seni anlatmak varmış sevgili
adına yalnızlık koyduğum bir boşluğa sığınmak
sessizlikte haykırdıkça duyulmamak
kalabalık sokaklarda farkedilmeden yürümek
sensizliğe yürekle beraber /
emek büyütmek varmış sevgili



zor olanı seçmek
güzel olandan geçmekmiş seni terkedişim
.../
kaçışım
kendi yalnızlığımdaki boşluğa sığınmakmış meğer sevgili
aynalarda kendime bakıp seni görmek
seninle konuşup sarılmak sensizliğe
ellerimde tutup düşleri meşalelerle yürümek
yol aldıkça gerilemek
sana yaklaştıkça senin kaçışın olmak varmış




-------düşmüş meğer
bendeki sen /
en güzelinden


-------dokunma ellerime
-------saçlarıma uzanma

biliyorsun artık

--------bu aşk ve ben
--------gerçek bir şizofren


@ / YÖRÜK
03.07.07 ist.