İstanbul’un orta yerinde, yaz kış yeşil bir orman.
Ağaçlar, rüzgârla fısıl fısıl mutluluktan!
Tir tir yapraklar ve salına salına nazlanan dallardan dili,
Ruhu öze çekeliyor, aşk perili yelin, sihir mayalayan sesi.

O kadar mutluyum, o kadar mutluyum ki
Ayaklarım, havalanıverecek parmak uçlarımdan!
Sevdiğimin kolunda, canıma can akarken
Ayrılamıyorum, buhur buhur nem tüten topraktan!

Bakır bronzlu, altın yaldızlı yaprakalardan
Motifler örülü, toprağın hışırdayan halısına.
Tırtıklısı, oymalısı, yoncası, yürek şekillisi,..
Hayran ediyor eşsiz güzelliğin, kutsal kalemden çizgisi.

Mağrur heybetleriyle göklere selâm duran ağaçlar,
Sarmaş dolaş olacak kadar yakın yakınlar.
Aynı toprak, aynı güneş, aynı hava,
Benzersiz ahenkleri, örnek olmalı insanlara!

Kuş cıvıltıları nazireli, hayal depreştiren yellere.
Oylum oylum akıyor, büyülü seslerle bir dere.
Coşkuyla kavuşmada, toprağın kök bürümüş eteklerine.
İstanbul’um! Mısralar yetmez güzelliğini betimlemeye!

Ayşe Yarman Öztekin
"Doğanın Dili Sevgi" 2006
Fotoğraf: Ayşe Yarman Öztekin