Anlam veremiyorum yanlız kalmaya
Hemde beni saran o kalabalıklarda.
Değeri silindi gözümden, eski heyecanların,
Bir önceki göz kırpmam kadar yeniydi herşey.

Değeri kalmadı, yürüdüğüm yolların,
Hergün yüzleştiğim insanların,
Sen varken su şarab olurdu dilime,
Gittin ya zehir desem anlaşılır mı suyun tarifi...

Gözüm hangi çifte takılsa sokaklarda,
Kıskanıyorum hep delice,delice kanıyor içim.
Ellerinin kıymetini gözlerine dokunmadan hissedişimi,
Bu dağınık şiiri nasıl yazabildiğime şaşıyorum...

Toplayamıyorum tek tek dağıttığım parçalarımı,
Ve bu istasyondan ayrılamıyorum,
Bir sonraki trenin seni getireceği ihtimalinde,
Yaşadığımı anlamadan kendimi yaşadığıma inandırıyorum.

Tanrım bir ömür verdi bana ve ben tek seni diledim,
Bu yara neden hergün kanıyor,ilk günkü acısıyla.
Tek seni diledim ben, çok mu günahkardım,
Dua ile aldığımı, ah ile mi kaybettim yoksa...

Akıl nekadar tehlikeli bir dostmuş meğer,
Yanlız kaldığın ilk anda neler istiyor senden,
Neler söylüyor senin hakkında bilemezsin,
Engel olamıyorum seni incitmesine...

Oysa ben tek seni dilemiştim,
Akabinde bana bağışlayacağın bir mutluluk,
Ayaklarının altı kadar değerliydi;
Yokluğunda emanet bıraktığın kanlı bıçağın...

Artık gelsende, tanıyamazsın beni,
Çok derinleşti, yaralarım,
Suretimde bambaşka bir insan,
Oysa ben melek dilemiştim, yüzü sana benzeyen...

Bir akşamda seyr ederken, zaman çizgisinde
Ve ben seni neden kaybettiğimi bilmiyorken.
Hayalinle başımı koyuyorken yastığıma,
İlk sözüm anneydi, sonuncusuda sen....


Susarak özlüyorum
Okan KÖSEMEN