Sanki gittikçe daralan bir çemberin içindeyim...
Susmak tek çare gibi geliyor..
Sözcüklerimse gittikçe büyüyor ruhumun karanlığında...
Yeni yeni ihtimallere sürüklüyorlar beni...
"Susmak değil asıl çare" diyorlar...
Dinlemiyorum kimseyi..
Çare diye avuttuğum şey kendimi kaçmak için bir sebepmiş meğer...
Kilitliyorum ben yine sözlerimi...
Avunmak için bir sebep daha...
Seni benden alan her şeye biraz daha kızıyorum bu sabah...
Gecelerimde ise beni ağlatarak kayboluyorsun yine...
Tek bir sözün allak bullak etti hayatımı...
Anlasana artık,o kadar değerlisin işte...
Ne güzelsin derlerdi hep...
Ne kadar güçlüsün...
Ne kadar şanslısın...
Göremiyorsun belki güzel falan değilim aslında ben...
Günlerdir ağlıyorum iki sözünle ,güçlü müyüm sence?
Sonuncuda haklılardır belki...
Bu kadar şeyi yaşamak için çok şanslı biri olmak gerek...