Der ki 'Şiir' ; Çocuk saf, kirlenmemiş, masum, umut! Çocuk deyip geçmemek gerekir çünkü onlardan öğreneceğimiz düşündüğümüzden çok daha fazladır ve hayal gücümüzün ötesindedir! Farkında olmadan farkına varandır çocuk.. Ey sen çocuk! Leylek yalanlarında uyutulan, pembe masallardan uyanmayan; gitme kal ben de ne olur! Sen gidersen içimdeki çocuk da gider.. Gidersen uyanırım o uykudan! Virane olur bu gönül, yarım, kırık, yapayalnız..
Halen bu dünyaya dair içimde küçük bir umut, hayal varsa ve buna buna tutunuyorsam tek nedeni bu çocuğun gözlerinin içindeki ışıltıdır! En güzeli de aslında hiç farkında olmadan 'evet bir şeyler kötü gidiyor ama her şey bitmedi' demektir. Ah be çocuk biliyorum, büyüdükçe değişeceksin; o temiz, saf ışıltı kiminde hırsa, kiminde intikama, kiminde kine dönüşecek..
Ama yine de diyorum ki, içlerinde değişmeden kalabilecekler de olacak ve bu dünya bugün olduğundan daha temiz bir yere dönüşebilecekse bunu da onlar 'Çocuk/lar' 'İçindeki çocuğu büyütmeyenler/o çocuğu göndermeyenler, o çocuğa veda etmeyenler' başaracaklar..
Büyüdük be çocuk büyüdük! Büyüdük kirlendik/kirlettik..
Bir şarkısının sözlerinde Sezen Aksu der ki:
'bir çocuk sevdim uzaklarda
bir elinde yarın, öbür elinde dün
erken ihtiyarlamaktan sanki biraz üzgün
dünyanın haline bakıp güldü geçti'
Bak büyüyünce gülüp geçemez de olduk. Sen büyüme sakın büyüme be çocuk..!
Sorgulatandı.. Keyifliydi dizeler.. Büyük haz alarak okudum.
Daim olsun yüreğiniz/kaleminiz..
Saygı ve sevgilerimle...