Güne anne şiirleri okuyarak başlamak ok güzel.Öncelikle herkesin annesine en içten saygılarmı sunar, sağlık ve sıhhat dilerim.Anneleri ebedi aleme yolculuk etmiş olanlara ise , sabır ve huzur dilerim.

Bu şiirde duru anlatımdan öte resmi çizilen annenin üzerinde durmamız gerekiyor. Artık kızlarımız bu annelere benzemez oldu, farkında mısınız?
Kanaat yok, özveri yok, ciddiyet yok, derinlikl yok, emek yok.

Bu kadınlar nasıl yetişmişlerdi. Hemen hemen birçoğumuzun annesi bu sayfada anlatılan anne gibi değil midir? Peki ya kızları? Elbette bütün kızlar için söylemiyorum bunu.Lakin 90 kuşağını esir alan popüler kültür ve düzeysizlik beraberinde de ciddi bir lümpenleşmeyi getirdi.

Şiirdeki annenin özellikle baba eksenli duruşu, babayı da kuşatan duruşu, babanın yokluğunda babanın yerini hazırlayan duruşu, aileyi savrulmalardan ve birbirine yabancılaştırmalardan koruyan en büyük etken.
"Babam gelmeden eve,
Ne bizi otuttururdu sofraya,
Nede biraz fazla ısınalım diye
Ne odun nede kömür atardı sobaya.
Hep beraber yenilecek,
Hep beraber ısınılacak diye.
Alıştırmıştı bizide kendi düzenine."

Özellikle çocukların küçük yaşlarda kıskançlık ve didişmelerden dolayı kavgalı büyüdüklei bir gerçektir.Birbirleriyle çekişmekten birbirilerini sevmeyi öğrenemiyorlar.Bu şirde anne ise :
"Ne olursa olsun evde suratlar asımayacak,
Kimse kimseyi şikayette bulunmayacak." demek suretiyle, çocukların birbirlerine karşı bileylenmesinin hem önüne geçmekte hem de evi bir sinir savaşlarının döndüğü arena olmaktan korumakta...

"Komşu yemeğinin tadına tuzuna bakan" bu ifade de ise , hayata ve insana yabancılaşmamış, tek tipleşmemiş, komşunun mutfağındaki yemeğin tuzuna dek yüreğine katan bir anneden, ev hanımından , bir komşudan söz edilmekte.
Şimdi hepimiz düşünsek, modern ışıklı kentlerde evlerimiz ve mutfaklarımız neden mi bu kadar tuzsuz ve tadsız. Böylesi bir komşumuz olmadığı için olabilir mi?

" Bakarkende karnını doyuran.
Yiyerek değil doğrayarak hayatı bilen.
Yokluktan var etmeyi bilip," İşte biz bu kadınları kaybettik, a dostlar. Artık göbeği açık, İsmail Yk dinleyen, bir elinde MP3 ü diğer elinde sevgilisyle mesajlaşan, çamaşır değişir gibi sevgili değiştiren gençler yarın anne baba oldukları zaman işte bunu başarabilecekler mi dersiniz? Bakarken de tüketen, yerken de aç kalan, varlıkta bile yoksul, ruhu yağmalanmış modern dünyanın insanı acaba ANADOLU'nun vefakar annelerini babalarını nenelerini yeniden üretebilecekler mi?

Şiirin giriş cümlesinde:
"Gönlü zengin,yaşantısı fakir annem,
Hak desen onda, adalet desen onda" Bu devrimci bir erdemdir. Bu sahip olarak var olanların dünyasında Olarak var olanların duruşudr. Gönlünün zenginliği sade yaşantısından gelen, ideolojik duruş nedir bilmeyen, hayatında bir kez ANTİ-KAPİTALİST slogan bile atmamış, ama en hızlı aktiviste bile taş çıkartan ANADOLU'NUN ANTİ-KAPİTALİST , zahid, ve samimi ve sade insanları...
Hak- Adalet erdemlerini bireysel hayatında bayraklandırabilen bu anneler..

Nerdesiniz siz şimdi? Ah bir görseniz yalnızlığımızı...
Analar artık işçiler ve memurlar doğuruyor. Kpss sınavları ve iş başvurusu formları arasında geçiyor varoşlarda hayatlarmız..
Kimse mutfağımızdaki çorbamızın suyuna tuzuna da bakmıyor artık.
Sabah'ın 6 sında kahvaltısız düşüyoruz yollara ah siz nerdesiniz?

Ah omuzumuzun diğer yanı, ah adaletin doğurucuları, nerdesiniz?
Şiirlerini yazdığımız kadınlar..anneler..bacılar... nerdesiniz?

Sizin olmadığınız eksildiğiniz dünyada...Artık aşklar bile Piç!

***

Şiiriniz basit gibi, ama değil. Nufuz edilirse anlatılan resime. Nasıl bir çarpıcı boşlukla karşı karşıya olduğumuz anlaşılabilir. Duru anlatıma, bütün alinasyonu yüklemişsiniz..Evet Yabancılaşıyouz. Ve sizin şiirdeki anneleriniz HAYATIN KURUCU ÖZNESİ idi. Hayatın yıkılan NESNESİ değil. Özne olan anneler ÖZNE evlatlar yetiştirir.NESNE OLAN KADINLAR Oyuncak karakterler yetiştirir...

Şiiriniz de dokunduğunuz bu gerçekliğin tam ortasında şiirinize ve size bir selam çakıp, daha fazla uzatmadan HATIRATE EZ! (Bana müsade/ selam ile)