Masal değil anlatacaklarım;
Sadece çocuklar dinlememeli.
Eğer masalsa adı,
büyüklere masallar olmalı.
Yıllardır dinlediğimiz masallardan değil ki,
hayatın ta kendisi...

Dinle, eyy insanlık dinle!
Uzansın ellerimiz,
sevgi kokan tüm ellere.
Din, dil, ırk, renk demeden,
özgürlüğün şarkısını
söyleyelim her dilden.

Defne yapraklarıyla besleyelim,
sevgimizi.
Bütün beyaz güvercinlerin,
kanatlarını tek tek süsleyelim,
Güneş’in renklerinden.
Uçuralım beraberce,
Gökyüzüne her sabah,
Yüreklerimizden.

Dinsin anaların ağıt yakan türküleri.
Silinsin sözlüklerden;
Kan, ölüm, tank, tüfek, kin ve elem.
BARIŞ’ı bırakalım
Mirasımızdır diye
Gençliğe ellerimizden.

Çağlasın tüm denizler,çağlasın
arınırken kötülüklerden.
Kötülükte zirve yapan adrenalinler
dem vursunlar sevgiden.
Sevgi ve barış birer evlat gibi
Kucaklarımıza doğsun yeniden.

Altı mayısta bir ağıt yakacağım Deniz’lere.
Belki isyan edeceğim katleden emperyalistlere.
Ama o gençlerin yoluda uzanmıyormuydu barışa, sevgiye?
Onlar Cumhuriyet’in çocuklarıydı,
sonları böyle mi olmalıydı?

Barış, sevgi, kardeşliği bir ütopya olmaktan çıkaralım.
Bir masal olmamalı anlattıklarım,
O kadar mı zor, insanca yaşamak,
yepyeni bir Dünya kurmak?
Yaşamak, insanca yaşamak....
Barış’ı taa içimde yaşamalıyım kana kana.
Acı bir hatıra olmalı geride bıraktıklarım.

Haydi insanlık!
bugün elele verip,
gülümseyen bir resim çizelim
Okyanuslara.
alabildiğine;
bembeyaz köpüklerden.

Haydi dostlar;
yeni umutlara yelken açalım,
kıralım zincirlerimizi,
atalım silahlarımızı.
Silahlı bir dünya değil,
beyaz güvercinler bırakalım,
Çocuklarımıza.
Masal değil, anlatacak bir hikayemiz olsun.
Yarınlarımıza.

GELECEĞİMİZİ KURARKEN GEÇMİŞİMİZİ UNUTMAYALIM!


MEHMET FİKRET ÜNALAN