Mahkeme salonunda kelepçeye vururlar
Lüzum mü var kendimi biliyorum Hâkim Bey
Sandalyeye oturtup hep başımda dururlar
Sebepsiz gözyaşımı siliyorum Hâkim Bey

Maktulüm sevdiğimdi hani vefasız çıktı
Ben yükünü taşırdım kendi cefasız çıktı
Ellere Lokman-Hekim bana şifasız çıktı
Hastalıktan saçımı yoluyorum Hâkim Bey

Sırtımdaki lekeyle yaşamaktan bıkmıştım
Bütün merhametimi kâğıt gibi yakmıştım
Çıkarıp tek şarjörü hep alnına sıkmıştım
Zaferimin marşını çalıyorum Hâkim Bey

Savunmam anlamaya etmemiş ki kifayet
Sakin ol diyorsunuz yüreğine mukayyet…
Vurmaz mıydınız peki siz olsaydınız şayet
Akıllara soruyu salıyorum Hâkim Bey

Zindan saraydır bana cezamsa eyvallahım
İpte sallandırsınlar varsa bunda günahım
Zalimin zulmü vardır benim yüce Allah’ım
Şimdi vicdanınıza kalıyorum Hâkim Bey

Karar belli müebbet diyecek sözüm de yok
Akıldan arta kalmış sunacak çözüm de yok
Kalanlara hediyem dünyada gözüm de yok
Ben felekten payımı alıyorum Hâkim Bey




MEHMET DURAK


22.04.2010 – 22.28 – KARAİSALI


ŞİİRİMİ GÜNE LAYIK GÖREN SEÇKİ KURULUNA TEŞEKKÜRLERİMİ SUNUYORUM.