Gönülden delirdim yine, ortamdan kaçtım, dertlerime tutundum
Geçmişin kahrından kurtulunca tüm sıkıntılarımı unuttum
Gecenin zifir karası tümden benliğe çöktü de kör eyledi
Dost dediğim şaşkınlar hep yollarda menfaat çalıp da söyledi

’’ Hak bilmez, yetim tanımaz, utanışta sıkılmaz, canlar yakılır. ’’

Ne gelecek ne geçmişte yazık arlanıp da insanlık bilemez
Yürek uslanmaz, utanmaz, şeytanlığı bırakıp doğruyu görmez
Görünce gerçeği heyhat! Rezilliğimi, kendimden de utandım
Hata ettim, can bildim dostları da çamurlara da ben bulandım.

“ Korkak gerçeğe ulaşıp çözmek yerine, çakalı da dost sanır. ”

Ellerimi açtım, gözlerde yaşlarla diz çöktüm yangın gönlümle
Suçlu, günahkâr, sefahatli, kabahatli de olan benim diye
Tövbe ettim! Yaratana tüm işlenmiş olan onca günahımla
Koştum, sığındım kördüğüm gecenin gizemli kör karanlığına.

“Kör göz, önündeki süslü tuzağa aldanıp kanar, yolda kalır. ’’

Kahrettim dost vefasızlığına, bin pişman küstüm insansızlığa
Kör ettim gözleri, daldım bilmezliğin bedbaht giz darboğazına
Yüreğim yangında, gönlüm kırgın, kadere de ağlarda dururum!
Boyun büküşle çaresizce, içten çöküşte kalıp kahrolurum.

“Hep süslü saraylara özendimde, mis gibi yuvamdan kovuldum. ’’

Tutacak dalım bile olmadı, yaşantımla savruldum da durdum
Allaha bakacak yüzüm de yok, pisliğimin içinde yoğruldum
Ne ektim ki ne biçeyim, hep otlandımda durdum, el tarlasında
Nefse kandım, mazlum hakkı yiyeni bilemedim, kaldım boşlukda.

“Doğru eğri görmez oldum, kendi kör kuyumun dibinde boğuldum. ’’

(20.04.2010)AZAP…