Geçmiyor zaman ah sensiz geçmiyor
Alışmışken varlığına böylesine
Yokluğuna nasıl alışırım deniz gözlüm ?

Canım böylesine yanar iken
Martı seslerini dinler iken
Kol kola gezenleri seyreder iken
Kim anlar ki beni senden başka ?

Gülümseyişine masumca bakar iken
İçtenliğimi kim anlar ki ?
Kim anlar içimdeki yangınları
Sensizliğin matem sesini..

Caddeler buram buram hasret kokar iken
Kim anlar ki böylesine sensiz iken..

Fidan boylumun beline sarılmadan
Gözlerinin içine bakamadan
Su serpip te kollarına sarılamadan
Kim anlar ki beni senden başka ?

Yüzüne gözüne tatlı sözüne
Yüreğimdeki derin izine
Böylesine sevmişken ezeline
Daha ne söylesem anlamazmısın ?

İçimdeki aşkı özgürce haykıramadan
Sarılıp ta doyasıya ağlayamadan
En tatlı sözleri duyamadan
Anlamasan ne yazar ki?

Anlatmaya derman kalmamışken
Bu şehirden henüz ayrılmamışken
Göz pınarlarımda su tükenmişken
Bilmem kim anlar ki?

Canımın içi desem sarılamasam da
Yokluğunla perişan olup alışamasam da
Bu kadar laf yapıp kandıramasam da
Kim anlar ki senden başka ?

Seni sevmişken böylesine
Gidersen uzaklara öylesine
Mevsim bahar olsa ne yazar ki ?
Yaşarken böylesine baharı
Anlamasan ne yazar ki ?

Boynum bükük gözüm yaşlı olsa da
Kalbim buruşuk paramparça kalsa da
Yoksun benim için artık sen..

Yoksun içimde bir yerde olsan da
Önemi yok fark etmez varlığın
Var olan her şey gibi..

Ne de olsa alıştım varlığına
Yokluğuna da alışırız bir gün..