ANAM (TRABZON’DA OLMAK)


Şimdi Trabzon’da uyanmak vardı
Sabah mahmurluğunu orada yaşamak
Anamın güzel yüzüyle güne başlamak
Trabzon’da olmak
Her şeye değerdi
Televizyon karşısında bacaklarımı uzatmak
Anamın hadi oğlum sofraya demesini beklemek
Trabzon’da olmak
Her şeye değerdi
Denizinde, dağında …
Trabzon’umda
Uzansam anamın kucağına koysam başımı
O güzel elleriyle okşasa saçımı
Saçlarımın arasına soksa ellerini kaşısa başımı
Trabzon’da olmak
Her şeye değerdi
Huzur veren sesiyle konuşsa benimle
Öğütler verse bana, nasihatler etse
Ben dinlesem hiç sözünü kesmeden
O konuşsa, ben dinlesem
Ne güzel olurdu şimdi Trabzon’da anamın kucağında olsam
Her şeye değerdi.



Sanmayın ki bu satırlar boşa
Sanmayın ki sadece kelimelerden ibaret
Sanmayın ki değmezdi
Değerdi dostlar
Her şeye değerdi.