SEN YOKKEN BEN
Sen yıktın hayalleri umutları, mutlulukları,
Beni ve sende güsel olan herşeyi.
Yıktın dagıttın fırtına oldu öfken
Savurdun ikimizi ayrı diyarlara ,ayrılıklara.

Özledım seni sensizken,
Hasretın doldu yarınlar,
Gözyaşım oldu yaşanmış tüm hatıralar,
Kırık bir kalbin parcalanmış yüreginde.

Sen yookken ben yine seni sevdim,
Gönül vermedim gönül hırsızlarına,
Aşkımı kenetledim sevdanın karasına,
Yalnız bir adam oldum kalabalıklar arasında

Sen yokken ben güneşimi kaybettim,
Karanlıklara sordum umutlarımı,
Gündüzleri yıldızları aradım gecede seni
Hasretinden karıştırdım gündüzümü gecemi

Sen yookken her mevsim kıştım karlıydı daglarım
Yüregim buz kalbim ayaz dı
Ne kadar yagmur yagarsa yagsın
Sevgisiz bir adam her zaman aglardı

Sen yokken ben yaşamın en anlamsız zamanında
Pişmanlıkların tövbelerin kucagında
Bir türlü eskimeyen hayallerin yanında
Yanlızlıga sımsıkı sarılmış derin bir uykudayım

sen yokken ben cook piişmanım AŞK