Hiçbir Mümin yalnız değildir; Çünkü Allah insana şahdamarında yakındır. Allah ile olanın yanında kimse olmasa ne yazar.

SENİ ARIYORUM

kalabalıklarda,
iki dünya bir arada.
şu gelen belli ki,
meyhaneden geliyor,
düşe kalka gidiyor.
şu ise sabah namazından,
huşu ile yürüyor.
bu ise kimsesiz,
sabahlamış kaldırımlarda,
ne yapsın garibim,
yenilmiş koca şehire.
şumu o nu sorma bana,
günahın derin izleri var suratında.

ben bu şehirde,
ne arıyorum,
kaybettiğim neyi,
bu kalleş yerlerde,
belki seni, yada kendimi.
belki sen diye,
hiç bakan oldumu,
gözlerinin içine.
o bendim işte,
seni arıyorum,
şu koca şehirde,
gözlerinin içinde.
bu neyin hesabı
neyin bedeli,
şehir şehir gezmemin,
senmisin sebebi.
ben bu koca şehirde,
neyi arıyorum,
yüreğimin içinde,
kaybettiğim seni.
seni arıyorum,
şu koca şehirde,
gözlerinin içinde.

ablana verdiğin yanıtta aslında sen yanlızlığa yenilecek kişi değilsin zaten anlaşılıyor.biz dediğin gibi yanlız olmadıkki.yüreğine sağlık can kardeşim tarık.esen kal

En büyük yalnızlık insanın kendisine yabancılaşması ve kaybolmasıdır bence.Eger kararını vermişsen ve yönünü tayin etmişsen ,o yolda ilerlerken bir yoldaş mutlaka bulacaksın.Kendisiyle dost olmayı başarabilen insanın en yakın arkadaşı yalnızlıktır aslında.Selamlar,sevgiler kardeşim.

kalabalıklar içinde yalnızlık sessizliğin kulakları sağır edecek kadar sesidir....

kısa fakat içinde çok özne barındıran şiiri kutluyorum...

güzel şiirinizi kutlarım saygılarımla