Ağzından hiç düşmedi kaatili sigarası
saçları geriye taralı daima dimdik
onca ezilmişliğine karşın
eksilmeyen yitmeyen onuru gibi

altısındaymış henüz
verem denilen umarsızın
anacığını alıp da
topraklara verdiğinde

üvey annesine çalmış sopayı
ablasına küfretti diye
arkasına bile bakmadan gitmiş
dedem öfkeyle kovunca

Gebze Kartal derken
Tepeören’in ağasına yanaşma olmuş
damarda asillik var
ağanın kızına vurulmuş
fena halde çarpılmış yenilmiş
üç çocuklu anamla baş göz edilmiş

sığırtmaç olmuş köye sığır gütmüş
üç anamın iki de biz beş olmuşuz
yoksulluk üveylik kavgalar
ceketi elinde kovulur babam
iç güveysi evinden

Kurtköy’de kahvecilik tam yirmibeş sene
tek avuntusu yoldaşı umudu
anamın ona postaladığı ben
yıllarca kahve köşelerinde
kol kanat gerdiği koynunda büyüttüğü
hayırsızın en büyüğü


umutların hayal kırıklığı
belki de kanser olmasında
sigara kadar pay sahibi
onu andıkça içi yanan ben

o benim babamdı yaşatamadığım
hayallerini yıktığım
belki de kanser eden
o benim babamdı
benden davacı olmayan
hakkını helal eden
andıkça içimi yakan

nur içinde yatsın....

Fikret TEZAL (Tüm babaların,babalar günü kutlu olsun.Lütfen onlara layık olmaya çalışalım.Yoksa yürekler fena yanıyor.)